کاملن نا آرام

تغییر مکان ناآرام ها

2010-12-11T11:40:00.003+03:30

از اینجا تازه کم کم داشت خوشم میومد که پیشنهاد اغوا‏کننده ی سایت داری!! من و وسوسه کرد و از اینجا روند و به اونجا کشوند!

بعله

ریـــدمان

2010-12-07T15:29:00.000+03:30

واسه کسی مردم که برام تب نکرد..

چه باک!

ما اهل کم فروشی نیستیم!

ارزش گذاری!

2010-11-30T16:18:00.001+03:30

- بدبخت! اون تورو عن خودش هم حساب نکرد!

- اتفاقن عن خیلی واسش مهمه! نه که بواسیر داره!

اکراه فی الاتفاق البد

2010-11-21T14:06:00.003+03:30

تا قبل از رخ دادن یه اتفاق بد، بهش فکر نکنین..
به وقتش که سرویس شدین خودتون می فهمین که در هر حال کاری از دستتون برنمیومده!

ای بنده!

2010-11-21T14:06:00.002+03:30

به آسمان ها قسم که ما جز خیر تورا نخواستیم و هر آنچه سرت آمد به صلاح تو بود.. اما عجب کرکر خنده ای در عرش به راه افتاد.. جات خالی!

و حدیث احمقانه لبخند می زند..

2010-11-21T10:51:00.003+03:30

- فک کن! آدم چقد باید احمق باشه که موقع رقص اخم کنه!
- حدیث هم موقع رقص اخم می کنه..
-همم! خب حدیث اخمش شیرینه!
- به هرحال اخم می کنه.

ستاد امیدوارسازی

2010-11-20T10:58:00.001+03:30

به ناامیدی اجازه ی ورود هم که ندهید، خودش کلید داره!
خودتون و ضایع نکنید!

تفسیر الانسان من باب الرحمن بن همساده

2010-11-16T13:38:00.002+03:30

.
ای بنده! ما تورا آفریدیم.. خب دلمان خواست!
دادیم سرویست کنند.. بازهم دلمان خواست!

زیاده از دهانت ور بزنی می دهیم ناکارت کنند.. گرچه دلمان نمی خواهد!

میان فکر من تا فکر یارو.. تفاوت از زمین تا آسمان است!

2010-11-15T13:00:00.002+03:30

.
نمای داخلی:

- اگه از پس مخارج و کارهای توله سگه برنیومدیم، چیکار کنیم؟
- می ندازیمش دور!
-!...

نمای خارجی:

- آه! متاسفانه چندروز پیش مامورهای شهرداری با تیر زدن قفسه سینه دختره خوشگل!
- ای بابا! دوباره؟ کی؟ کجا؟ کی بوده دختره؟
- یه ماده سگ ژرمن! با شیش تا توله..
-!...

پدددسّــگ

2010-11-14T08:57:00.002+03:30

.
اس ام اس داده م: با نگه داشتن یه توله سگ دوماهه چطوری؟

با نگرانی زنگ زده: حامله ای؟!

...

تف به ذات سردرگمی

2010-11-11T09:51:00.000+03:30

.
از اینجا رونده
از اونجا مونده..

به دوزخ زکی گفته

برزخ من!

همین حسی که دارم

2010-11-11T09:48:00.002+03:30

.
صدا کن مرا
صدای تو خوب است..

خوب هم که نباشد؛ صدای تو که هست

گور پدر خوب و بد و هرچه سنجش و مقیاس!

ان درزهای ننه بزرگ

2010-11-01T14:19:00.002+03:30

.

.

نازی! هیچ کس و هیچ چیز و با چنگ و دندون نیگه ندار! چنگ و دندون فقط یارو رو جرواجر می کنه؛ هیچیم آخرش به تو نمی ماسه!

گفته باشم!

اعتماد به نفس: زیر صفر

2010-11-01T08:36:00.007+03:30

.
.
.

وقتی هیچ خاطره ی خوشی نذاشتی که طرف دلش واست تنگ شه!

علی علی حوضک

2010-10-30T09:14:00.003+03:30

من موندم و حوضم

حوضی که عکس ماه دیگه تو آبش نمی افته

ازبس که دوره ماه
ازبس که تیره است آبش...

درد دل های یک احمق تمام عیار

2010-10-28T12:10:00.005+03:30

دلخوش شدن به فال تو جرم است حافظا

حاحاحافظ

2010-10-26T11:47:00.001+03:30

به رحمت سر زلف تو واثقم

ورنه

کشش چو نبود از آنسو
چه سود

کوشیدن

حافظا!

2010-10-26T10:09:00.000+03:30

پیش کمان ابرویش
لابه همی کنم
ولی

گوش کشیده است ازآن

گوش به من

نمی‏کند

قصاص

2010-10-25T16:30:00.002+03:30

این قطع کردن دست دزدها چه صیغه‏ایه باب شده تازگیها؟

یکی نیست بیاد دست دزد خوشبختی مارو قطع کنه؟؟

ان درزهای ننه بزرگ- فی الحال

2010-10-25T15:26:00.001+03:30

نازی! ذهن می‏دونی چیه؟ ملکه رو چی؟ می‏شناسی؟

ملکه‏ی ذهنت باشه، تو ت ن ه ا ی ی.. تنها! انقد من و جز نده

اشتراکات

2010-10-24T09:27:00.000+03:30

کاناپه‏ی مشترک
رویاهای مشترک
کتابهای مشترک
خاطرات مشترک
..
..
..

درد مشترک

یه دنده ی آشغال؟

2010-10-23T14:52:00.002+03:30

- می‏دونی دایی مشکل شما کجاس؟ خانوادگی همه‏تون لجبازین
- ببین حدیث خانوم! ما آدمهای لجباز و عوضی‏ای نیستیم!
- بهه! صفت متممش یه چی دیگه‏سا!

ان درزهای ننه بزرگ..

2010-10-23T13:05:00.003+03:30

نازی! لخت بودن همیشه شهوت‏انگیز نیست.. گاهی وحشت‏آوره

هیچ‏چیز تو زندگی وحشت‏انگیزتر از یه حقیقت لخت نیست..

هیچ‏چیز!

جلسه خانوادگی- چای و خواص آن

2010-10-16T10:29:00.001+03:30

- چایی خوب نیست، خصوصن زیادش..
- چی چی و خوب نیست، کلی آنتی اکسیدان داره، خوردنش چه سیاه چه سبز توصیه شده.
- نخیرم! می‏گفتن طی یه آزمایش، چای خشک ریختن لای نون، دادن به گاوها.. انقد تلخه که گاوِ یه گاز زده، انداختتش بیرون!
- خب چایی و دم می‏کردن می‏دادن، ببینن گاو ِ چه جور می‏خوره!

والا! با این نوناشون!

جسم سالم در بدن سالم است!

2010-10-13T10:56:00.000+03:30

همون روز که رفتم و واسه ایروبیک اسم نوشتم، می‏دونستم آدم ادامه دادنش نیستم.. می‏دونستم و باز نوشتم!
سه جلسه رفتم.. خب مقاومت قابل ستایشی بود.. حالا فقط پیاده می‏رم.. از شرکت تا مترو.. از مترو تا خونه.. این یکی و سعی دارم بیشتر مقاومت کنم!

دیشب با وجود شاش عظیمی که مرا درخود فروبرده بود، باز از مترو پیاده برگشتم..
مثانه‏ی پر بالا و پایین می‏رفت و من فشارم را به اسفنکترها بیشتر می‏کردم: نچک! نچک! رسیدیم! رسیدیم!

یک ربع هم از همیشه دیرتر رسیدم! از بس که پر بود و نمی‏شد تند راه رفت! بدمسسسسب!

کنار آینه‏ی اتاق یه تیکه روزنامه چسبیده ..
سخنی از نهج البلاغه:" و نابود است آنکس که ارزش خود را نداند."

دست می‏ندازم و می‏کنم تیکه کاغذ و از گوشه‏ی آینه و می‏رم که به داد مثانه‏ی در حال انفجارم برسم!

کره‏ی شمالی نم پس می‏دهد

2010-10-12T16:26:00.002+03:30

من بهش می‏گم معجزه

تو شاید بگی شل شدن طناب!

هرچی که هست، انگار راهی باز شده اینجا!

فرشته

2010-09-28T22:19:00.002+03:30

تو که نیستی

تمام تنهایی‏ها شاخ دارند؛
تاریکی‏ها دم!

تو که نیستی

هیولای غم کمین می‏کند
کنج اتاق..
لای چین پرده‏ها
زیر تخت
پشت درها!

تو که نیستی

جادوگر سیاهی زندانبانم است
اتاق سلول انفرادیم
خیابان، پارکها، کوچه‏ها
زندانم!

تو که نیستی..

نه! بگذار تو باشی
تو بیایی
تو بمانی..

تو که می‏آیی

هیولا می‏میرد
جادوگر ذوب می‏شود

من می‏مانم و خوشبختی

خوشبختی که شاخ و دم ندارد!

جاییکه من زندگی می‏کنم...

2010-09-28T22:16:00.000+03:30

مداح‏هاش معروفتر از نخبه‏هاشن..

تازه اگه اصن نخبه‏هاش معروف باشن!

Edith Piaf

2010-09-28T22:11:00.002+03:30

چند وقته درگیر قل‏قل‏هاشم.. هیچوقت از شنیدن اینهمه ق غلیظ پشت سرهم انقد لذت نبرده بودم

کره شمالی شمالی

2010-09-28T22:08:00.002+03:30

این خراب شده‏ای که من توش کار می‏کنم تمام خلاقیت‏های احمقانه‏ی بلاگ‏نویسی من و کور می‏کنه..

یعنی چی که من نمی‏تونم بلاگ آپ کنم از اونجا!؟؟؟

مترو

2010-09-24T23:53:00.000+03:30

اونایی که محو تصویر خودشون تو شیشه می‏شن!

خشونت های عاشقانه یا عاشقانه های خشونت بار؟

2010-09-19T20:28:00.002+04:30

خوب بود یه خط داشتم ناشناس..
هی واست اس ام اس می‏دادم، می‏زدم: فوووت.. فوووت.. فووووت

تو شک می‏کردی منم!

می‏زدی: گنجیشککم تویی؟
من باز می‏زدم: فووووت.. فوووووت.. فووووووت

تو شک می‏کردی منم!

می‏زدی: فرشته کوچولوی من تویی؟
من باز می‏زدم: فوووووووت.. فووووووووت.. فوووت

تو مطمئن می‏شدی منم!

می‏زدی: بیمااار! روانی! کروکودیل! مریضی برو دکتر! ابله!

همدردی

2010-08-21T12:06:00.001+04:30

- باهاش کنار اومده‏م..
- ...
- دروغ گفتم!
-...
- تف! بو می‏دی! اه!
-...

شب بی من رفتنت خوش..

2010-08-19T01:25:00.000+04:30

معجزه ای رخ نخواهد داد..

تو می روی

من محو می شوم

به همین تلخی!

برای آخرین بار، خدا تورا...

2010-08-19T01:19:00.002+04:30

آخرین.. آخرین.. آخرین دیدار... پر اضطراب!

آخرین.. آخرین.. آخرین بوسه... شتاب زده، پرهراس!

آخرین.. آخرین.. آخری.. آخ..

آخ!

آخ! اگر فهمیده بودم..

دست از سر صورتت بر نمی داشتم...

Your faith will lead love where it has to go*

2010-08-18T13:58:00.002+04:30

تکلیف و روشن کن..

وقتی کنارتم عاشق‏ترم
یا وقتی به یادتم؟

پ-ن: Tell him- Celine Dion*

مرگ یه بار.. شیون هم یه بار..

2010-08-17T15:29:00.004+04:30

بکش مرا اما

لنگ در هوا

نگه ندارم

زجرکشی

جرمش بیشتر است...

اونیکه لختش قشنگه

2010-08-17T13:10:00.000+04:30

از پذیرفتن خانم‏های بدحجاب معذوریم..

بی تو..

2010-08-16T12:15:00.002+04:30

فکر می‏کنی بشه زندگی کرد؟

گیج و مبهوت

2010-08-14T13:27:00.001+04:30

صبح هایی که دلت نمی‏خواد چشم‏هات و باز کنی...

بیا بیا که نگارت شوم...

2010-08-11T16:55:00.004+04:30

دیر برنگرد..

رد نگاهم که از صورتت پاک شه،
یخ دوریم قلبت و می‏پوشونه..

دیر برنگرد..

نگاهم تاب دیدن قلب یخی نداره.

کارگران مشغول کارند!

2010-02-16T12:17:00.002+03:30

بچه که بودم نفهم بودم؛ یه چیزایی از شاش‏بند شنیده بودم و هربار که تنبلی مانع ِ به‏موقع تخلیه کردن مثانه می‏شد مغزم شروع می‏کرد به داستان‏پردازی...
موجودهای ریز و پرکاری که کارگرهای شاش‏بندسازی بودن، شروع می‏کردن به ساختن ِ یه دیواره‏ی ارتجاعی محکم دورتادور مثانه‏‏م و هرچی فشار مایعات جمع شده تو مثانه بیشتر می‏شد اوناهم سرعت بیشتری به کارشون می‏دادن و دیواره‏رو تندتر و تندتر پیش می‏بردن..
تو ذهن نفهم ِ کودکانه‏م همیشه یه رقابت پنهان بین من و کارگرهای شاش‏بندی وجود داشت.. با لذت تا کامل شدن تقریبی دیوار و گذاشتن آخرین آجر صبر می‏کردم و قبل از اینکه فرصت کنند درز آخر ِ دیواره‏رو ببندند، دوون دوون خودم و به توالت می‏رسوندم!

قطره.. قطره.. قطره.. بالاخره مقاومت دیواره فرو می‏ریخت و شاش‏‏بند خراب می‏شد و این باز من بودم که بازی و از کارگرهای شاش‏بندسازی برده بود!

هنوزم که هنوزه کارگرها ساختمون مثانه‏‏‏ی من و ترک نکرده‏ن و کماکان به رقابت پنهانمون ادامه می‏دیم.. خصوصن نصفه شبا که یا یه کارگر از رو بدجنسی سیخونکم می‏زنه یا یکی رو حساب دوستی ِ سی ساله قبل از بستن درز آخر بیدارم می‏کنه و من دوون دوون می‏رم و زحمت چندساعته‏شون و به باد می‏دم و شاش‏بند و خراب می‏کنم!

پ-ن: پی نوشت ندارد!

تخمه هم می‏تونه بلوند باشه!

2010-01-10T10:41:00.006+03:30

من بچه بودم نفهم بودم و هیچ تضمینی وجود نداره که الان اوضاع تفاوت چندانی کرده باشه.. من بچه بودم نفهم بودم و کماکان رگه‏هاش‏و دنبال خودم می‏کشم. تقصیر من نیست! کلن در نفهم بودن لذتیست که در فهمیده بودن نیست! فهمیده که باشی میشی رهبر ِ رهبر! اما نفهم که باشی نه رهبر ِ کسی می‏شی نه کسی رهبرت می‏شه!

من بچه بودم نفهم بودم و تحت هیچ شرایطی حاضر نمی‏شدم بیشتر از حد مشخصی به مغزم فشار وارد کنم.. چاره‏ای ندارم جزاینکه اعتراف کنم الان هم حاضر به وارد کردن هیچ فشاراضافه‏ای به مغز و حافظه‏ام نیستم!

تو اون دوران خوش ِ نفهمی، خونه‏ی مامان‏بزرگ رفتن سرشار از هیجان بود.. از تافی گاوی‏هایی که بابابزرگ کارتن کارتن واسم می‏خرید بگیر تا پشتک وارو زدن تو حیاط و سربه سر خاله مجردها گذاشتن.. چیزی که جذابیت خونه مامان‏بزرگ و بیشتر می‏کرد دختر ِ پونزده شونزده ساله‏ی بلوند همسایه بود، من اون موقع ها هنوز خیلی نفهم بودم و درک ِ درستی از زیبایی ِ شگفت‏آور موهای مشکی نداشتم، فکر می‏کردم هرکی بور و بلونده یه نسبتی با حنا و پری مهربون و سیندرلا داره و این موهای پرکلاغی، من و از این نسبت فامیلی محروم کرده!

می‏گفتم! من مجذوب ِ دختر ِ بلوند ِ همسایه بودم اما کماکان حاضر نبودم به مغزم فشاری وارد کنم.. حتی مهربونی‏های دختر ِ همسایه و سرک کشیدنش از رو دیوار ِ حیاط واسه گپ زدن با نوه‏ی نفهم ِ همسایه هم باعث نمی‏شد من تلاشی کنم و وقتی دلم واسش تنگ می‏شد و می‏خواستم بیاد رو دیوار و وایسیم به حرف زدن به جای "بهدخت! بهدخت!" گفتن، نگم: " تخمه! تخمه! تخمه! ". واسه من مهم "ت" و"خ" و "ه" ی ِ مشترک بود و مغزی که حاضر نبود هیچ فشاری و تحمل کنه! هیچ فشاری‏و...

پ-ن: "تخمه" بزرگ شد! شوور کرد! بچه هم داره.. اما واسه من هنوز همون دختر بلوند ِ جذاب با دامن های خوشگل تاروی زانوس.. حتی اگه دیگه موهاش بلوند نباشه!

بازهم پ-ن: درنهایت تاسف و تاثر به اطلاع می‏رساند فونت این بلاگ بهم ریخته و دیگه تاهوما نیست و من هم نمی‏دونم چه غلطی باید بکنم که درست شه و بمیرم هم حوصله ندارم قالب کوفتیش و عوض کنم! همین!

یه پ-ن دیگه: آقا درس شد! استاد معظم اصلاحش کردن! شماهام خواستین برین درست کنین!

هذیان

2009-12-22T13:39:00.004+03:30

عین سگ ِ تب لرزکرده شده‏م..

اسفند و دود کن.. اسفند دود می‏کنم.. بذار بگن خرافاتی‏ام.. دود کن.. دود می‏کنم..

حکمن رابطه‏ای هست میان تب‏لرز و دود ِ اسپند..

دود کن.. پوووف.. بترکه چشم حسود‌ و بخيل.. شمبه‌زا‌، يكشمبه‌ زا، دو‌شمبه‌زا، سه‌شمبه‌زا، چار‌شمبه‌زا، پنجشمبه‌زا، جمعه‌زا سبنج‌ و سپند.. زير‌ زمين‌ ، روي‌ زمين، زاغ‌ چشم، ميش‌ چشم، ازرق‌چشم، هر كه‌ ديده‌، هر كه نديده‌، همسايه‌ دست‌ چپ، همسايه دست‌ راست، پيش‌رو، پشت‌سر، بتركه‌ چشم‌ حسود‌ و بخيل..

شترق!

حکمن رابطه‏ای هست میان تب‏لرز و دود ِ اسپند و تخم‏مرغ و سیاهی ِسرانگشتهای سرد و داغ ِ من..

عین سگ ِ تب‏لرز کرده شده‏م.. بیا پاک کن سیاهی سرانگشتهای من..

حکمن رابطه‏ای هست میان تب‏لرز و انگشتان ِ من.. میان پوست ِ سرد من و سرانگشتان ِ داغ ِ تو..

حکمن رابطه‏ای هست میان تب‏لرز و دوری از دستهای تو..

اونکه به آذر معنا داد..

2009-12-16T15:26:00.005+03:30

بعضی ماه‏های سال بود و نبودشون واسه آدم یکیه.. فقط چون تو تقویمن و تو اجبارن وقتش که برسه باید ازشون ردبشی، می‏شناسیشون.. اومدنشون هیچ حسی و توت بیدار نمی‏کنه، یادآور هیچ خاطره‏ای نیستن برات.. مرداد، تیر، اسفند.. تا یه سال پیش آذر در حد یه ماه معمولی چپونده شده تو تقویم بودن از نگاه من..

آذر اما حسابش از بقیه جدا شد.. برام معنی پیدا کرد وقتی فهمیدم تو متولدشی.. که "ساکن کوی ِ آذری.. پلاک بیست و شیش".. آذر از وقتی واسم عزیزتر شد که یادم اومد اولین قدمهات و تو این ماه بود که گذاشتی به زندگیم، آذر یک سال پیش..

آذرنشین ِ دلنشین! خوش نشین..

پ-ن: حدیث کوچولو، خاله‏ش، کودک ِ درون ِ خاله‏ش، خانواده‏ی کروکودیل‏ها، کیوشاد، هیچکاک، سایمون و کلیه‏ی وابستگان و غیروابستگان تولدت و تبریک می‏گن متولد آذر ِ خاص ِ من!

نه که از مرگ بترسم.. نبودنت ترسناکه..

2009-11-29T13:30:00.003+03:30

یادمه یه‏بار کلاس چهارم دبستان بودم؛ آخه من همه‏ش یه‏بار کلاس چهارم دبستان بودم؛ یه‏بار کلاس چهارم دبستان بودم و این کلاس چهارم بودنم با اول یا دوم یا حتی پنجم بودنم هیچ فرقی نمی‏کرد! فقط یادمه کلاس چهارم دبستان بودم و کوچیکترین خواهرم یه نوزاد ونگ ونگی بیشتر نبود.. یه نوزاد ونگ ونگی که تموم کارهاش؛ شکر خدا جز کهنه شستنش؛ گردن من بود.. من همه‏ش یه دختربچه‏ی چهارم دبستانی بودم که شیردرست کردن و به‏خاطر ناخونک زدن به شیرخشک خواهرونگ ونگیش دوس داشت، اما هیچوقت دلیلی پیدا نکرد که کهنه عوض کردن خواهرونگ ونگیش و هم دوست داشته باشه..

یادمه کلاس چهارم دبستان بودم و یادم نیست چه بحثی تو مدرسه پیش اومده بود که مغز من و درگیر مرگ و مردن کرده بود.. یادمه تموم خونه به جز اتاقی که من داشتم توش خواهرونگ ونگیم و می‏خوابوندم تاریک بود.. یادمه همه رو پشت بوم بودن و من تنها تو تاریکی ننوی خواهر ونگ ونگیم و تکون می‏دادم و به مرگی که چمبره زده بود تو تاریکی ِ خونه فکر می‏کردم.. به مرگ فکر می‏کردم و یادمه از مردن ِخودم نمی‏ترسیدم.. نمی‏ترسیدم اگه مرگ همون‏لحظه سرک می‏کشید و همونجور که داشتم ننورو تکون تکون می‏دادم من و باخودش می‏برد.. نمی‏ترسیدم ازمرگ، فقط ناراحت تمام کارتون‏هایی بودم که نمی‏رسیدم تا آخرشون‏و ببینم.. من حتی ناراحت نصفه‏نیمه موندن سریال دلگیر "آیینه" بودم که هروقت شروع می‏شد تموم غم عالم با اون تیتراژ غمزده‏ش می‏ریخت رو دلم، اما باز هربار مشتاق وغمزده می شستم پاش..

یادمه کلاس چهارم دبستان بودم و تو تاریکی ننوی خواهر ونگ ونگیم و تکون می‏دادم و به مرگ فکر می‏کردم.. به مرگی که رخ دادنش ردخور نداشت و ممکن بود سراغ مامان و بابای من بیاد.. یادمه زانوهام و بغل زدم و با ونگ ونگ کوچیکترین خواهر ونگ ونگیم، من هم زدم زیر گریه.. گریه کردم.. گریه کردم.. واسه ترس از مرگ مامان و بابام گریه کردم و کل آینده‏ی پوچ و خالی‏ای که یه دختربچه‏ی چهارم دبستانی یتیم با سه تا خواهر کوچیک که آخریش ونگ ونگ می‏کرد می‏تونست داشته باشه جلو چشمام حرکت می‏کردن

یادمه کلاس چهارم دبستان بودم و تو تاریکی ننوی خواهر ونگ ونگیم و تکون می‏دادم و از ترس مرگ گریه می‏کردم.. گریه می‏کردم.. گریه می‏کردم و از همون روز ترس ازدست دادن مامان و بابا شد بزرگترین ترس زندگیم.. بزرگترین ترسی که هنوز وقتی سراغم میاد، من می‏شم یه دختربچه‏ی چهارم دبستانی که توی اتاق تاریک زانوهاش و بغل زده و گریه می‏کنه.. گریه می‏کنه.. گریه می‏کنه...

........

پ-ن: عادت کرده‏ام و عادت کرده‏اید که من از حماقتها و نفهمی‏های بچه‏گیم بگم.. که بخندیم به این بچه‏ی نفهم.. عادت خوبیه! دلم می‏خواد ترکش نکنم، الان اما حس بچه‏ی نفهم عمق داشت.. دلشوره و ترسی که همه‏ی بچه‏ها خیلی بیشتر از یه‏بار تو زندگیشون تجربه می‏کنن و داشت.. که بچه‏ی نفهم با همه‏ی وجودش از خدا خواست هیچ بچه‏ای بدون بابا و مامانش نباشه.. که نترسه و غم نخوره.. گریه نکنه.. گریه نکنه..

آمین

هوی یارو! یه دس دندون طلا، چند؟؟

2009-11-16T09:43:00.004+03:30

بچه بودم نفهم بودم.. آقا مشکلیه؟! ما لذتی بردیم از این نفهمی ِ بچه‏گی و هرروز از خدا می‏خوایم یه سری توله زاغی، نفهم‏تر از خودمون بهمون مرحمت کنه.. من بچه بودم نفهم بودم و این پررنگ‏ترین حسیه که هنوز واسم زنده‏ست..

من بچه بودم نفهم بودم پس تقصیری نداشتم اگه فکرمی‏کردم هرکی دندونپزشکه از بیخ و بن دندونای ردیفی داره! از همون چهارسالگی که پام به دندونپزشکی باز شد و دیگه هم بسته نشد، اولین نگاهم رو لب و دهن دکتر می‏چرخید تا به خودم ثابت کنم که اگر دندونپزشک بشم، از شر خرابی دندونهام راحت می شم.. به خیالم که هیچ خیاطی تو کوزه نمی‏افته.. اما چه فایده که دکتر همیشه ماسک داشت و من وقتی فهمیدم دندونپزشک شدن دردی از دردهای دندونم دوا نمی‏کنه که یه سری کامل همه‏ی دندونام و عصب‏کشی و پر کرده بودم!!

من بچه بودم نفهم بودم، اما انقد و فهمیدم که خیلی هم تقصیرکرم‏هایی که شبها تو دندونام مجلس بزم و رقص راه می‏نداختن نبود که من همیشه‏ی خدا زیردست دندونپزشک بودم! خدا حال کرده بود به ما دندونهای کم‏بنیه بده تا تحمل سختی‏ها درآینده واسمون راحت شه! همین..

::

پ-ن: خیلی وقته دست از کودک‏نویسیم برداشته بودم، تحمل باید تا موتور نفهم‏گوییم راه بیفته!

بازهم پ-ن: انقد همیشه طولانی نوشته‏ام همه‏ش حس می کنم این مطلب یه چیزی کم داره! ترک عادت هم بد مرضیه‏ها!

"ب" اول بسم الله!

2009-11-14T10:44:00.003+03:30

جایی لازم داشتم برای فرار از قالب ها و کلیشه های همیشگی.. جایی که گاهی کوتاه بنویسم، گاهی بلند، گاهی با فریاد، گاهی با لبخند و هیچ کروکودیل احمقی به پرو پام نپیچه که شنای امروز من چی شد!!

درس اول:

"خود را درگیر هیچ قالبی نکن.. چه بسا سولاخ های قالب زیاد باشند؛ بدنی با نقاط برجسته ی زیاد در این روزگار نه که ننگ باشد لیک جز عار نیست... "
حادیثیوس علیمدیوس؛ کتاب کمی عاقلانه به زندگی بنگر- مجلد ده هزارو یکم

دنیای جیگیتال

2008-04-21T16:46:00.002+04:30

تاحالا شده احساس کنی تو چنگال ِ دنیای اطرافت گیر افتاده ای؟
تا حالا شده احساس کنی یه موجود سرد و بی روح، با چنگ های محکمش تورو بغل کرده و هی داره فشارت می ده و چنگال هاش و بیشتر و بیشتر تو تنت فرو می کنه؟
تا حالا شده احساس کنی هیچ راه ِ فراری واست نمونده؟ هیچ راه نجاتی از این دنیای جیگیتال!!! دنیای تکنولوژی! که هرچی بیشتر تو چنگال هاش فشارت می ده، بیشتر و بیشتر وابسته اش می شی؟!؛
دنیای مدرنی که وقتی فقط یه انگشتش لمس و بی حس می شه، همه ی وجود ِ تو یخ می زنه! همه چی بهم می ریزه و می لنگه و دیگه هیچی با هیچی جور در نمیاد؟!؛

الان چند وقته انگشتهای چنگال های سرد و بی رحم ِ دنیای دیجیتالی اطرافم، دونه دونه دارن از کار می افتن! دنیای سرد و بی روح، داره اعصابم و خط خطی می کنه؛

اول دوربین دیجیتال از کار افتاد! خوب! خیلی مهم نیست! بدون دوربین هنوز می شه زندگی کرد؛
بعد سیستم شبکه ی شرکت پکید! مودم قاطی کرد! برق ها همه قطع شد! و من احساس کردم دارم تو کلافگی ِ ناشی از لمس شدن ِ دونه دونه ی انگشتهای دنیای اطرافم، خودم و می بازم! ؛

می دونم یکیش به خاطر اعتیاده! دنیای دیجیتال و بدتر از اون، دنیای مجازی! معتادم کرده اند! یه روز که از دنیای مجازی دورم، تمام استخون هام درد می گیرن! می دونم باس بالاخره خودم و ببندم به تخت! شاید زهرش از تنم دراد؛
مرکز ِ بازپروری نمی شناسین؟؟؟

سلام! حدیث هستم! یک مسافر ِ جیگیتال!؛

بعد از همه ی این فلج شدن های پی در پی، نوبت رسید به لپ تاپ ِ شرکت، بعد فلش مموری ام که تمام اطلاعات ِ مهم و مهم و مهم توش بود! و حالا منهدم شده و من عین فردوسی شده ام! اگر یکی تنها نسخه ی خطی ِ شاهنامه اش و می انداخت تو آتیش! باهمون حس های دلهره اور و کشنده

بعد نوبت کیوشاد! ماشین ِ گرام شد! که ادا دراره، سه روز تو اوج سرما و برف و یخ بندون من و قال بذاره! تا کلی خرجش کنم و نازش و بخرم که راه بیفته و باز دوباره تقی که به توقی خورد، روز از نو! روزی از نو! کاش به همین جا ختم میشد! نمی دونم چه مرگش شد یهو! شیشه اش منفجر شد؛
ومن مبهوت و مقهور ِ دنیای مدرن ِ اطرافم و چنگال های سرد و فلجش که تو گوشت و استخونم فرو رفته شده ام، و نمی دونم چیکار کنم!!!!؛

مرکز بازپروری سراغ ندارین؟ برای بازگشت به دوره ی پارینه سنگی؟

!سلام! حدیث هستم! یک مسافر ِ عصر ِ حجر

نام گذاری ِ خلاقانه

2008-04-14T13:18:00.002+04:30

من از همون بچگی فهمیدم نباید حساس بود! نفهم بودما! اما فهمیدم

نه اینکه فقط ظریف و حساس نباشیا! کلن حساس نباشی. نسبت به هیچی حساس نباشی، اصلن بی خیال ِ گربه باشی! حساسیت رو هیچی نداشته باشی

من از همون بچگی فهمیدم که آدم ها خوششون میاد از حساسیت همدیگه سواستفاده کنن! تازه فهمیدم خدا هم گاهی خوشش میاد انگشت بذاره رو نقاط حساس ِ جونورهایی که آفریده

!حالا بزنه و این حساسیت و رو کاربردی ترین بخش وجودیت داشته باشی! رو اسمت...فکر کن

باز از همون بچگی من اسمم و دوست داشتم، با اینکه نفهم بودم اما ترجیح می دادم همین حدیث بودم و حدیث هم یه اسم فارسی بود، نه عربی

من از همون بچگی با تمام ِ نفهمیم از این تداخل ِ توارثی، ژنتیکی، زبانی، فرهنگی با اعراب شاکی بودم

اینهمه قوم و قبیله! آخه چرا اعراب! چرا یونانیان نه! چرا کریستف کلمب نه؟!!؛

من از همون بچگی اگه کسی بهم می گفت حدیثه، از چشمم می افتاد! این مساله هیچ ربطی هم به نفهم بودنم نداشت! اگرهم پشت بندش می گفت علی مددی، با سه چرخه ام از روش رد می شدم!؛

تو بچگی تجربه نکردم، اما دوران دانشگاه یاد گرفتم از شنیدن آقای علی مدد شاکی نشم! حتی از شنیدن ِ آقای علی ِ مددی هم شاکی نشم! عزت ِ نفسم و انقد باد کردم که حتی علی مرد و علی فرد و علی مراد و علی کمک !!! هم از کوره به درم نبرند؛

:اما همیشه یه سوال ذهن ِ من و درگیر می کرد

کدوم اختلال ِ عصبی باعث می شه آدم ها یه اسم خیلی ساده رو انقدر اشتباه بگن؟؟؟

اگر اسمم سلطنت الملوک جزاقندی هودش جاقارت زاده اصل بود، یه چیزی! اما حدیث علی مدد!!! عین اینه که به سیندرلا بگی پرنسس فیونا! اونم نه در اون حالت ! بلکه در اون یکی حالت! ؛

با تمام ِ این احوال، جایزه ی ویژه ی این دوره از جشنواره ی نام های اکتسابی ِ خلاقانه تعلق می گیرد به

!ناظم ِ دبیرستان! با ذکر ِ نام ِ حُدَیث ِ علی مولود

پ-ن: من از بچگی هم از کادر مدیریت ِ مدرسه خوشم نمیومد، اما این ناظممون خدایی شاهکار ِ خلقت بود

بازهم پ-ن: خدایا! درکنار ِ تمام ِ داروهایی که فرستادی، داروی پیشگیری از سندرم ِ نام گذاری ِ خلاقانه رو هم بفرست بی زحمت