مرگ یه بار.. شیون هم یه بار..

بکش مرا اما

لنگ در هوا

نگه ندارم

زجرکشی

جرمش بیشتر است...

اونیکه لختش قشنگه

از پذیرفتن خانم‏های بدحجاب معذوریم..

بی تو..

فکر می‏کنی بشه زندگی کرد؟

گیج و مبهوت

صبح هایی که دلت نمی‏خواد چشم‏هات و باز کنی...

بیا بیا که نگارت شوم...

دیر برنگرد..

رد نگاهم که از صورتت پاک شه،
یخ دوریم قلبت و می‏پوشونه..

دیر برنگرد..

نگاهم تاب دیدن قلب یخی نداره.

کارگران مشغول کارند!

بچه که بودم نفهم بودم؛ یه چیزایی از شاش‏بند شنیده بودم و هربار که تنبلی مانع ِ به‏موقع تخلیه کردن مثانه می‏شد مغزم شروع می‏کرد به داستان‏پردازی...
موجودهای ریز و پرکاری که کارگرهای شاش‏بندسازی بودن، شروع می‏کردن به ساختن ِ یه دیواره‏ی ارتجاعی محکم دورتادور مثانه‏‏م و هرچی فشار مایعات جمع شده تو مثانه بیشتر می‏شد اوناهم سرعت بیشتری به کارشون می‏دادن و دیواره‏رو تندتر و تندتر پیش می‏بردن..
تو ذهن نفهم ِ کودکانه‏م همیشه یه رقابت پنهان بین من و کارگرهای شاش‏بندی وجود داشت.. با لذت تا کامل شدن تقریبی دیوار و گذاشتن آخرین آجر صبر می‏کردم و قبل از اینکه فرصت کنند درز آخر ِ دیواره‏رو ببندند، دوون دوون خودم و به توالت می‏رسوندم!

قطره.. قطره.. قطره.. بالاخره مقاومت دیواره فرو می‏ریخت و شاش‏‏بند خراب می‏شد و این باز من بودم که بازی و از کارگرهای شاش‏بندسازی برده بود!

هنوزم که هنوزه کارگرها ساختمون مثانه‏‏‏ی من و ترک نکرده‏ن و کماکان به رقابت پنهانمون ادامه می‏دیم.. خصوصن نصفه شبا که یا یه کارگر از رو بدجنسی سیخونکم می‏زنه یا یکی رو حساب دوستی ِ سی ساله قبل از بستن درز آخر بیدارم می‏کنه و من دوون دوون می‏رم و زحمت چندساعته‏شون و به باد می‏دم و شاش‏بند و خراب می‏کنم!


پ-ن: پی نوشت ندارد!

تخمه هم می‏تونه بلوند باشه!

من بچه بودم نفهم بودم و هیچ تضمینی وجود نداره که الان اوضاع تفاوت چندانی کرده باشه.. من بچه بودم نفهم بودم و کماکان رگه‏هاش‏و دنبال خودم می‏کشم. تقصیر من نیست! کلن در نفهم بودن لذتیست که در فهمیده بودن نیست! فهمیده که باشی میشی رهبر ِ رهبر! اما نفهم که باشی نه رهبر ِ کسی می‏شی نه کسی رهبرت می‏شه!

من بچه بودم نفهم بودم و تحت هیچ شرایطی حاضر نمی‏شدم بیشتر از حد مشخصی به مغزم فشار وارد کنم.. چاره‏ای ندارم جزاینکه اعتراف کنم الان هم حاضر به وارد کردن هیچ فشاراضافه‏ای به مغز و حافظه‏ام نیستم!

تو اون دوران خوش ِ نفهمی، خونه‏ی مامان‏بزرگ رفتن سرشار از هیجان بود.. از تافی گاوی‏هایی که بابابزرگ کارتن کارتن واسم می‏خرید بگیر تا پشتک وارو زدن تو حیاط و سربه سر خاله مجردها گذاشتن.. چیزی که جذابیت خونه مامان‏بزرگ و بیشتر می‏کرد دختر ِ پونزده شونزده ساله‏ی بلوند همسایه بود، من اون موقع ها هنوز خیلی نفهم بودم و درک ِ درستی از زیبایی ِ شگفت‏آور موهای مشکی نداشتم، فکر می‏کردم هرکی بور و بلونده یه نسبتی با حنا و پری مهربون و سیندرلا داره و این موهای پرکلاغی، من و از این نسبت فامیلی محروم کرده!

می‏گفتم! من مجذوب ِ دختر ِ بلوند ِ همسایه بودم اما کماکان حاضر نبودم به مغزم فشاری وارد کنم.. حتی مهربونی‏های دختر ِ همسایه و سرک کشیدنش از رو دیوار ِ حیاط واسه گپ زدن با نوه‏ی نفهم ِ همسایه هم باعث نمی‏شد من تلاشی کنم و وقتی دلم واسش تنگ می‏شد و می‏خواستم بیاد رو دیوار و وایسیم به حرف زدن به جای "بهدخت! بهدخت!" گفتن، نگم: " تخمه! تخمه! تخمه! ". واسه من مهم "ت" و"خ" و "ه" ی ِ مشترک بود و مغزی که حاضر نبود هیچ فشاری و تحمل کنه! هیچ فشاری‏و...



پ-ن: "تخمه" بزرگ شد! شوور کرد! بچه هم داره.. اما واسه من هنوز همون دختر بلوند ِ جذاب با دامن های خوشگل تاروی زانوس.. حتی اگه دیگه موهاش بلوند نباشه!

بازهم پ-ن: درنهایت تاسف و تاثر به اطلاع می‏رساند فونت این بلاگ بهم ریخته و دیگه تاهوما نیست و من هم نمی‏دونم چه غلطی باید بکنم که درست شه و بمیرم هم حوصله ندارم قالب کوفتیش و عوض کنم! همین!

یه پ-ن دیگه: آقا درس شد! استاد معظم اصلاحش کردن! شماهام خواستین برین درست کنین!